Obligacje są rodzajem papieru dłużnego, który jest emitowany w celu pozyskania określonych środków. W przeciwieństwie do akcji obligacje praktycznie nie niosą za sobą żadnego ryzyka, emitent zobowiązuje się wypłacić po określonym czasie stosowną kwotę. Ewentualny zysk jest również stały i nie podlega zmianom, inwestor z góry może założyć ile zarobi w zależności na jak długi i w jakiej ilości zainwestuje swój kapitał. W tym momencie pojawia się szereg informacji dodatkowych.

Obligacje są najczęściej emitowane przez organy państwowe, głównie przez skarb państwa, który w ten sposób pokrywa swój deficyt. Ich atrakcyjność zależy w prostej linii od atrakcyjności inwestycyjnej danego kraju. Jeśli jest to państwo z ugruntowaną gospodarka rynkową, stabilne oraz rozwijające się to nawet przy mniejszym zysku gwarantowanym obligacje natychmiast znajdują nabywców. Jednak jeśli emitent ma kłopoty gospodarcze to wtedy aby znaleźć nabywców musi podnieść procent zysku. W ten sposób wraz z ryzykiem rośnie potencjalny zysk. Co ciekawe, coraz częściej na emisję obligacji decydują się również samorządy, głównie miasta, które chcą pozyskać kapitał na inwestycje społeczne. Z racji większego ryzyka są to obligacje o dużo większym zysku niż te państwowe, jednak dostępna pula jest znacznie mniejsza.

Pisząc o ryzyku jakie niosą za sobą obligację, wydaje się, że jest ono praktycznie zerowe. Trudno przecież sobie wyobrazić sytuację w której jakieś państwo bankrutuje i nie wykupuje wyemitowanych wcześniej obligacji. Trudno, ale przy odrobinie chęci i wiedzy historycznej jest to możliwe. Przykładem może być Szwecja, która w latach 70-tych ogłosiła bankructwo w związku z dramatycznym stanem państwowego budżetu.

Podsumowując, obligacje są emitowane z reguły na wiele lat, czyli tzw pięciolatki oznaczają, że zostaną wykupione od nabywców dopiero po pięciu latach. Częste są emisje na dłuższe okresy, np. 10 i 25-letnie. Reguła jest taka, że im dłuższy okres wykupu tym większy jest spodziewany zysk.

Fundusze inwestycyjne to doskonała propozycja dla osób chcących inwestować na giełdzie a nie mających wystarczającej wiedzy. Całość opiera się na zasadzie, że klient wykupuje określona liczbę jednostek uczestnictwa w funduszu która opiewa na jakąś kwotę. Fundusz zaś inwestuje pozyskane w ten sposób środki na giełdzie starając się osiągnąć jak najlepsze wyniki finansowe.

Podstawowym pytaniem jest to w jaki sposób wyceniane są pojedyncze jednostki uczestnictwa w danym funduszu. Upraszczając to zagadnienie, cena udziału nie jest stała i waha się w zależności od wyników osiąganych przez fundusz. Jeśli specjaliści w nim zatrudnieni doskonale inwestują kapitał to wartość funduszu rośnie, jeśli popełniają błąd albo na giełdzie jest kryzys to maleje. Dzięki kupowaniu udziałów w funduszach inwestycyjnych klient nie musi się martwić codziennie o notowania spółek giełdowych. Interesuje go jedynie porównywanie wartości zakupionego udziału, oczywiście w każdej chwili może je zbyć lub dokupić następne.

Inwestowanie w fundusze inwestycyjne jest dużo bezpieczniejsze od samodzielnego, ponieważ zazwyczaj stosują one dywersyfikację kupowanych akcji. Niestety, często prywatne osoby które lokują środki na giełdzie zapominają o tej podstawowej zasadzie i tracą cały kapitał. Fundusz daje nam większa pewność, że w dłuższym czasie wypracuje realny zysk przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka. Oczywiście, kupując w nim udziały oświadczamy, że zdajemy sobie sprawę, że ryzyko występuje zawsze.

Fundusze inwestycyjne dzielą się na wiele rodzajów, głównie w zależności od kierunku inwestowania. Są więc, fundusze obligacji, akcji, walutowe czy tez nieruchomości. Wiele firm prowadzących tego typu działalność wychodzi naprzeciw oczekiwaniom klienta i dodatkowo oferuje fundusze zróżnicowane pod względem ryzyka inwestowania. Oczywiście, wraz z ryzykiem rosną szanse na wyższy zysk, tak więc klient musi to wszystko dokładnie przemyśleć.

W gospodarce rynkowej giełda to podstawowa jej część. Coraz więcej osób docenia jej rolę i rozpoczyna przygodę z inwestowaniem na giełdzie. Jeszcze kilkanaście lat temu dla Polaków giełda była czymś nowym a inwestowały na niej jedynie duże podmioty lub osoby z doświadczeniem wyniesionym za granicą. Obecnie bardzo szybko to się zmienia, teraz praktycznie każdy Polak jest indywidualnym inwestorem.

Aby zacząć inwestować oprócz pieniędzy należy posiadać określoną wiedzę. Tak jak ze wszystkim w życiu, lokowanie pieniędzy na giełdzie niesie za sobą ryzyko i należy być tego świadomym. Mając wiedzę oraz trzymając się kilku wskazówek można zminimalizować ewentualne straty lub nawet całkowicie wykluczyć ryzyko ich wystąpienia. Podstawowa sprawa to nie inwestowanie wszystkich środków w walory jednej spółki tylko rozdrabnianie kapitału. Ważne jest aby nie trzymać się przy tym tej samej branży, jeśli kupujemy akcje banków kupmy te coś z nowych technologii czy przemysłu. Często bywa tak, że kłopoty jednej spółki przekładają się na notowania całej dziedziny gospodarki. Inna wskazówka to cierpliwość. Niestety, mity o szybkim dorabianiu się fortun są mało rzeczywiste, spekulacji trzeba uczyć się latami i nie każdy opanuje ta sztukę dość szybko. Poza tym aby zarobić w krótkim czasie trzeba dysponować konkretną wiedzą i umieć ją właściwie interpretować.

Pocieszeniem dla wszystkich inwestujących na giełdzie jest fakt, ze dopóki nie sprzedajemy swoich akcji to nigdy nie tracimy (wyjątkiem jest całkowite bankructwo danej firmy). Patrząc na historię giełd w dłuższym, kilkudziesięcioletnim czasie zawsze następuje tendencja zwyżkowa, która w zależności od lat wynosi od kilkudziesięciu nawet do kilkuset procent. Oczywiście, wynika z tego inna sprawa, że inwestowanie nie jest dla ludzi, którzy będą potrzebować gotówki w ciągu miesięcy czy 2-3 lat. Lokować na giełdzie powinniśmy wolne środki, których nie musimy wycofywać przez dłuższy czas.

Dom maklerski jest jedną z podstawowych instytucji jeśli chodzi o rynek finansowy. W szczegółach jest to nic innego jak podmiot, który świadczy usługi z zakresu obrotu akcjami. Domy maklerskie są zazwyczaj członkami giełd i w ten sposób bywają dopuszczone do pośredniczenia pomiędzy kupującymi a sprzedającymi. Firmy tego typu zatrudniają odpowiednich specjalistów, którzy mają upoważnienie do dokonywania na giełdzie różnych operacji w imieniu domu maklerskiego a pośrednio w imieniu klientów. Jak więc widać, makler to osoba wysokiego zaufania, musi posiadać nie tylko odpowiednią wiedzę, ale również cechy charakterologiczne.

Domy maklerskie są często związane z bankami i stanowią uzupełnienie wachlarza oferowanych przez nie usług. Coraz częściej osoba posiadająca rachunek w danym banku może praktycznie automatycznie rozpocząć inwestowania bez zbędnych formalności. Dzięki temu banki obracają ogromnymi kapitałami, inwestując nie tylko własne środki ale również środki swoich klientów.

Co ciekawe, wiele osób nie wie, ze nawet płacąc obowiązkowe ubezpieczenia społeczne do otwartych funduszy inwestycyjnych biorą udział w grze giełdowej. Zgodnie z ustawą część środków OFE mogą inwestować właśnie na giełdach, dzięki temu mają szansę na powiększanie aktywów klientów. W rzeczywistości różnie to wygląda, jedne towarzystwa są w stanie wypracować duży zysk, innym wychodzi to znacznie gorzej. Wszystko zależy od posiadanego personelu, którego zadaniem jest orientowanie się w zyskownych inwestycjach.

Domy maklerskie są otwarte dla każdego, nawet nie posiadając rachunku bankowego możemy założyć konto w tego typu instytucji. Po podpisaniu stosownej umowy, która zazwyczaj określa głównie prowizję domu od naszych operacji i wpłaceniu pieniędzy, możemy zacząć inwestowanie. Nie musimy być więc fizycznie w budynku giełdy, nasze zlecenia kupna lub sprzedaży przyjmują maklerzy i mając nasze upoważnienie dalej je prowadzą. Są pewnego rodzaju pośrednikami a klienci dzięki nim oszczędzają zarówno czas jak i pieniądze.

Otwarte Fundusze Inwestycyjne czyli popularne OFE są obecne w krajobrazie gospodarczym Polski już od kilku lat. Ich powstanie wiązało się z jedną z największych reform w historii współczesnej Polski-reformą systemu ubezpieczeń społecznych. Zmiany zostały wymuszone faktem, że nasze społeczeństwo starzeje się i coraz mniejsza liczba osób czynnie pracuje. Stary system był oparty na zasadzie, że pracujący utrzymywali osoby znajdujące się na rentach i emeryturach. Po przemianach ustrojowych, wzrostu bezrobocia na początku lat dziewięćdziesiątych oraz niepokojących zmianach w strukturze demograficznej społeczeństwa, dotychczasowe założenia stały się nieaktualne. Im dłużej ta sytuacja trwałaby, tym szybciej nastąpiłoby załamanie systemu. Reforma stała się niezbędna.

Otwarte Fundusze Inwestycyjne zostały pomyślane w taki sposób, że będą stanowić prywatną własność ale jednocześnie znajdującą się pod kontrolą instytucji państwowych. Chodziło o to aby maksymalnie urynkowić system ubezpieczeń społecznych, dostosować go do zasad kapitalistycznych i mieć nad nim kontrolę. Tak więc, stworzono całą masę stosownych zapisów, uregulowano praktycznie wszystkie sprawy. Państwo ustala więc wysokość składki która musi być odprowadzana do funduszy, określa również prowizję tych instytucji. Co ciekawe, twórcy reformy w momencie jej tworzenia nie określili chyba najważniejszego problemu-sposobu wypłaty świadczeń dla przyszłych emerytów. Już w zeszłym roku okazało się, że pierwsze osoby będą otrzymywać emeryturę z nowego systemu a nie było możliwości im jej wypłacania. Na szybko Sejm przyjął stosowne przepisy, jednak fakt tez rzuca się cieniem na całej reformie. Daje on krytykom doskonały argument.

Krytyka Otwartych Funduszy Inwestycyjnych opiera się głównie na jednym spostrzeżeniu, na tym, że każdy człowiek powinien mieć prawo wyboru dowolnego sposobu inwestowania na przyszłość. Niestety, stworzony system jest obowiązkowy, oczywiście podnosi się kwestię, że każdy może samodzielnie dodatkowo oszczędzać. Jednak większość społeczeństwa odprowadzając blisko 10-procentową składkę, która może wydawać się również daniną, po prostu na więcej nie stać.