Finanse i biznes

Komisja Nadzoru Finansowego to niezwykle ważna instytucja w naszym kraju. Została ona powołana stosunkowo niedawno, w 2006 roku, jako naczelny organ kontroli rynku finansowego w Polsce. Nadzór przejął kompetencje kilku instytucji, m.in. Komisji Papierów Wartościowych i Giełd oraz Komisji Nadzoru Ubezpieczeń. Po zmianach z 2008 roku zakres obowiązków poszerzono również o te będące wcześniej w gestii Komisji Nadzoru Bankowego.

Komisja Nadzoru Finansowego spełnia rolę stabilizatora polskiego rynku finansowego, kontroluje poszczególne podmioty działające w tym sektorze. Dzięki temu Polska ma jedne z najsilniejszych kondycyjnie banków w Europie, uniknęliśmy kłopotów gospodarczych związanych z problemami bankowymi. Banki działające w naszym kraju pomimo że w większości są filiami tych zagranicznych, charakteryzują się doskonałymi wynikami. Duża zasługa w tym jest właśnie organów nadzorczych, które przez lata nie pozwalały na nadmierne łagodzenie przepisów bankowych i wymagań stawianych tym instytucjom.

Ustawowe zadania Komisji Nadzoru Finansowego, oprócz kontroli, skupiają się również na pracy ustawodawczej czyli przygotowywaniu konkretnych rozwiązań i przedkładaniu ich rządzącym, działalności edukacyjnej i społecznej oraz szeroko pojętej informacji. Dzięki temu, pomimo swojej krótkiej historii, KNF na stałe wkomponował się już w sektor finansowy naszego kraju.

Jeśli chodzi o strukturę organizacyjną urzędu to składa się ona z kilku pionów z których każdy odpowiada za określony wycinek sektora. Do najważniejszych należą piony nadzory bankowego oraz nadzoru rynku kapitałowego. Nad całością czuwa prezes urzędu, którym obecnie jest Stanisław Kluza. Dodatkowo w skład zarządu wchodzi wiceprezes oraz od dwóch do czterech członków. Zasada jest taka, że członków zarządu desygnują najważniejsze instytucje tj. prezydent, prezes banku centralnego oraz premier. Dzięki takiej konstrukcji Komisja nadzoru Finansowego ma zagwarantowaną względną niezależność i apolityczność.

National Association of Securities Dealers Automated Quotations czyli NASDAQ jest regulowanym pozagiełdowym rynkiem pracy który działa w Stanach Zjednoczonych, a swoje filie posiada w Japonii oraz Kanadzie. Powstał i nadzorowany jest przez National Association of Securities Dealers.

Bardzo wiele osób National Association of Securities Dealers Automated Quotations uważa za giełdę co nie jest prawdą, choć spełnia ona podobna rolę co tradycyjna giełda. Jest ona elektronicznym systemem handlu, który zapewnia bezpieczeństwo transakcji, które dzięki National Association of Securities Dealers Automated Quotations szybko można zrealizować i pozostać anonimowym. Wiele spółek korzysta z wejścia do systemu National Association of Securities Dealers Automated Quotations jest to bowiem o wiele prostsze oraz tańsze w odróżnieniu od tradycyjnej giełdy kapitałowej.

National Association of Securities Dealers Automated Quotations powstał ósmego lutego 1971 roku i jest pierwszym na świecie elektronicznym systemem, który obraca papierami wartościowymi na całym świecie. Na początku swojego stnienia w NASDAQ handlowano głownie akcjami spółek, które związane były z nowoczesnymi technologiami. W roku 1990 obroty NASDAQ były większe niż obroty największej giełdy kapitałowej New York Stock Exchange. W 2005 roku  ponad połowa amerykańskich spółek akcyjnych była handlowana przez NASDAQ, choć New York Stock Exchange w tym czasie była pięciokrotnie większa jeżeli chodzi o całkowitą wartość kapitałową spółek notowanych na giełdzie w Nowym Yorku.

Indeks giełdowy należący do NASDAQ Composite w roku 1995 po raz pierwszy osiągnął granice 1000 punktów,a  rekordowy poziom, który wynosił 5132,52 punktów miał miejsce w marcu 2000 roku. Obecnie indeks NASDAQ Composite wynosi około 2000-2500 punktów.

W chwili obecnej na giełdzie NADAQ handluje akcjami ponad trzech tysięcy spółek, a wśród nich znajdują się Dell, Apple Computer czy Microsoft, która jest jedną z największych firm w branży zajmującej się komputerami.

Tokijska Giełda Papierów Wartościowych została założona w roku 1878 przez Okumy Shigenobu, który w tym czasie pełnił rolę ministra finansów Japonii oraz przez przedsiębiorce Shibusawy Eiichiego. Giełda, która na początku nosiła nazwę ” Tokio Kabushiki Torihikijo” jest w chwili obecnej największa giełdą w Japonii i całej Azji Wschodniej. Tokijska Giełda Papierów Wartościowych swoją siedzibę ma w stolicy Japonii Tokio.

Giełda została utworzona dokładnie 15 maja 1878, a 1 czerwca tego samego roku rozpoczął się handel na giełdzie.

W czasie trwania drugiej wojny światowej giełda, która mieści się w Tokio została połączona z dziesięcioma największymi giełdami, które w tym czasie funkcjonowały w Japonii i utworzyła w ten sposób Nippon Shoken Torihikisho. Niestety, ale nowo utworzona giełda nie funkcjonowała zbyt długo bowiem została zamknięta po tym jak w roku 1945 zbombardowano Nagasaki. Giełda została jednak otwarta ponownie 16 maja 1949 roku i po dzień dzisiejszy nosi nazwę “Tokijska Giełda Papierów Wartościowych”.

Obecnie giełda w Tokio posiada 2302 spółki w tym jedynie 31 z nich pochodzi z poza Japonii.

Indeks spółek, które notowane są na giełdzie w Tokio nazywa się Nikkei 225. Nikkei zalicza się do najważniejszych indeksów giełdowych, które znajdują się w Azji. Indeks ten obejmuje dwieście dwadzieścia pięć największych spółek, a od roku 1971 każdego dnia wyliczany jest przez japoński dziennik  Nihon Keizai Shimbun, który została założy 2 grudnia 1878jest czwartym  największym dziennikiem w Japonii, a jego dzienny nagład wynosi ponad trzy tysiące egzemplarzy.

Średni kurs Nikkei wynosi około 10 tysięcy punktów, a rekord osiągnął w roku 1989 gdzie kurs osiągnął 38 957,44 punktów.

Giełda w Tokyo obok nowojorskiej i NASDAQ uważana jest za jedną z najbardziej wiarygodnych w gospodarce światowej. Przez lata charakteryzowała się stabilnością oraz niezwykłą przejrzystością. Japończycy zdobyli dzięki temu ogromne zaufanie, które pozwala na przyciąganie inwestorów zagranicznych nawet w czasach znacznego spowolnienia gospodarczego w kraju.

PKB czyli Produkt krajowy Brutto to pojęcie pozwalające na określenie zamożności danego kraju. W ujęciu ogólnym obejmuje on całą wartość wytworzonych na terenie danego państwa dóbr i usług w okresie jednego roku. Dzięki temu jest to najdoskonalszy wyznacznik kondycji gospodarczej, który wraz ze wzrostem gospodarczym daje całościowy pogląd na gospodarkę w danym regionie.

Wyróżniamy PKB w ujęciu globalnym oraz w ujęciu per capita. Jeśli chodzi o ten pierwszy termin to jest to całościowa wartość wytworzonych dóbr i usług wyrażana liczba bezwzględną. Dla przykładu największy PKB w 2008 roku miały Stany Zjednoczone i wynosił on ponad 14 bilionów dolarów. Kolejne gospodarki to wartości rzędu czterech bilionów, drugie i trzecie miejsca zajmują Japonia i Chiny. Pozostałe kraje w pierwsze dziesiątce to potęgi europejskie oraz dodatkowo Brazylia. Warto zauważyć, że globalny PKB zależy w dużej mierze od liczby ludności, więc nie do końca oddaje zamożność danego kraju.

Doskonałym wskaźnikiem do poznania zamożności danego społeczeństwa jest PKB per capita. Jest to nic innego jak globalny PKB podzielony przez liczbę mieszkańców. Dzięki temu otrzymujemy realna wartość jaka przypada na obywatela danego państwa, wiemy ile jest on w stanie wypracować (oczywiście w ujęciu statystycznym). Jeśli chodzi o najbogatsze społeczeństwa to zdecydowanym liderem jest niewielki Katar, gdzie na głowę przypada ponad 85 tysięcy dolarów. Drugi na liście jest Luksemburg z 82 tys, trzecia Norwegia ma już zaledwie 53 tysiące. Kolejne miejsca mają kraje europy zachodniej, USA, Japonia oraz państwa typowo surowcowe. Jak więc widać linia podziału bogactwa jest mniej więcej jednolita, można wyróżnić bogatą półkulę północną i znacznie biedniejsza południową. Przykładem może być PKB krajów afrykańskich który w niektórych wypadkach wynosi zaledwie kilkaset dolarów na osobę.

Jeśli chodzi o Polskę, to znajdujemy się w grupie 25-ciu państw o najwyższym globalnym PKB oraz w 50-tce pod względem per capita.

London Stock Exchange jest jedną z największych giełd papierów wartościowych pod względem obrotów na świecie. London Stock Exchange została założona w roku 1801 w Londynie. 27 października 1986 roku premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher doprowadziła do deregulacji giełdy w Londynie, prywatyzując większość sfer jej działalności umożliwiając zakup akcji bez udział maklerów. W ten sposób zostały zlokalizowany komisje nadzorujące transakcję, które była bardzo przekupne. Handlować akcjami od tej pory mogły także komercyjne banki oraz firmy ubezpieczeniowe. Dzięki tym zabiegom giełda bardzo szybko rozwijała się i wprowadzono komputery dzięki, którym można było zaprzestać handlu akcjami twarzą w twarz.
W roku 1990 na giełdzie wybuchła bomba i musiała ona nie co ograniczyć działalność handlową i stała atrakcją dla turystów zwiedzających Londyn.
W lipcu 2004 roku giełda zmieniła miejsce urzędowania i znajdowała się na Paternoster Square. W tym samym roku giełda została otwarta przez królową Elżbietę II i jej męża księcia Edynburga.
Rok po otwarciu giełdy London Stock Exchange dostał ofertę przejęcia przez Macquarie Bank wartą 1,6 miliarda funtów. Propozycja ta została jednak odrzucona. Kilkanaście miesięcy później cenę do 2,4 miliarda podbił National Association of Securities Dealers Automated Quotations (NASDAQ) jednak London Stock Exchange odrzuciła i tą ofertę. Jednak rok później NASDAQ podbił stawkę i 11 kwietnia 2006 roku wykupił część udziałowca London Stock Exchange, należącą do Ameriprise Financial Threadneedle Asset Management nabywając 35,4 milionów udziałów, których akcja kosztowała 11,75 funtów, a kilkanaście dni później NASDAQ wykupiła kolejnych 2,69 miliona akcji i stała się w 15% posiadaczem udziałów w London Stock Exchange. Do roku 2007 NASDAQ nabyła 31% udziałów w London Stock Exchange, ale w sierpniu sprzedała większość posiadanych akcji giełdzie Borse Dubai, która swoją siedzibę ma w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i posiada 28% udziałów w London Stock Exchange.